สวัสดีค่ะ
วันนี้มาอัพเรื่องหนักๆนิดนึงโดยส่วนตัวไม่ค่อยได้ชอบแสดงความคิดเห็นอะไรเท่าไรแต่เรื่องนี้พอทราบข่าวมาสักพักอดไม่ได้ขอมีส่วนร่วมแต่เนื่องจากอย่างที่ว่าไม่เก่งในด้านการแสดงความคิดเห็นเท่าไรจะให้อธิบายยาวๆก็ไม่สัดทัด แต่ว่ารู้สึกว่าเราควรจะทำอะไรบ้างในเมื่อเห็นว่าศูนย์ TCDC นี้มีประโยชน์และไม่เห็นด้วยกับการที่จะยุบ ตอนเริ่มแรกแค่รู้สึกว่าถ้าจะย้ายเราก็ยังรับได้อยู่แต่ถ้าถึงขนาดยุบคงไม่ดีแน่ จึงขออัพบล็อคคราวนี้ว่าด้วยเรื่องนี้
แต่เนื่องจากไม่สันทัดเรื่องแสดงความคิดเห็น จึงขอถ่ายทอดผ่านบทความของคนอื่นๆล่ะกันค่ะ
เส้นทางยุบ TCDC
19 กันยายน 2549
การทำรัฐประหารเพื่อยึดอำนาจจากพันตำรวจโท ทักษิณ ชินวัตร พร้อมกับแต่งตั้งพลเอกสุรยุทธ จุลานนท์ เป็นนายกรัฐมนตรี และ คุณหญิงทิพาวดี เมฆสวรรค์ เป็นรัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรีกำกับดูแลสำนักงานบริหารและพัฒนาองค์ความรู้ (OKMD)
เดือนธันวาคม 2549 ปรับเปลี่ยนคณะกรรมการบริหาร OKMD ชุดใหม่ โดยแต่งตั้งให้นายอภินันท์ โปษยานนท์ เป็นประธานกรรมการบริหาร และรักษาการผู้อำนวยการ OKMD และแทนที่นายพันศักดิ์ วิญญรัตน์
เดือนมกราคม 2550
1.OKMD ออกหนังสือเลขที่ สบร.พิเศษ ว.1/2550 ลงวันที่ 15 มกราคม 2550 เพื่อแจ้งว่า คณะกรรมการ OKMD ซึ่งประกอบด้วย ปลัดกระทรวงศึกษาธิการ ปลัดกระทรวงอุตสาหกรรม นายชัยวัฒน์ วิบูลย์สวัสดิ์ นายสุเมธ ชุมสาย ณ อยุธยา นายสุรพล วิรุฬรักษ์ นายไกรศักดิ์ ชุณหวัณ และนายอภินันท์ โปษยานนท์ เป็นประธาน มีมติเห็นชอบให้หน่วยงานเฉพาะด้านระงับธุรกรรมทุกอย่าง
2. เปลี่ยนคณะกรรมการ TCDC ซึ่งขณะนั้น นายพันศักดิ์ วิญญรัตน์ ยังดำรงตำแหน่งประธานกรรมการ TCDC โดยขอให้กรรมการที่มาจากส่วนราชการพร้อมใจกันลาออก สำหรับกรรมการที่เป็นผู้ทรงคุณวุฒิ อันประกอบด้วย นายทรงศักดิ์ เปรมสุข นายสมชัย ส่งวัฒนา และมล.ภาวินี สันติสิริ ได้ใช้วิธีการนำหนังสือลาออกไปให้เซ็นถึงบ้าน และเมื่อกรรมการลาออกหมด ประธานคือนายพันศักดิ์ วิญญรัตน์ ก็ต้องออกโดยปริยาย พร้อมกับได้แต่งตั้งนายจรรมนง แสงวิเชียร อาจารย์คณะศิลปกรรมศาสตร์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยมาเป็นประธานคณะกรรมการ TCDC แทน
เดือนกุมภาพันธ์ การประชุมคณะกรรมการบริหาร TCDC ชุดใหม่ ครั้งที่ 1/2550 วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2550 โดย TCDC ได้เสนอขอผ่อนผันการดำเนินธุรกรรมของสำนักงาน เพื่อทาง TCDC จักได้ส่งหนังสือไปยัง OKMD ให้ขอผ่อนผันการทำกิจกรรมอื่นๆ นอกเหนือจากโครงการเดิมที่เคยดำเนินการมา แต่คณะกรรมการ TCDC ที่มีดร.จรรมนง แสงวิเชียรก็ไม่มีคำตอบให้กับเรื่องนี้
เดือนเมษายน นายอภินันท์ โปษยานนท์ แถลงข่าวผลการศึกษาสถานภาพการดำเนินงานของสำนักงานบริหารและพัฒนาองค์ความรู้ และหน่วยงานเฉพาะด้านทั้ง 7 โดยพุ่งเป้าไปที่ TCDC ว่ามีค่าใช้จ่ายสูงด้านสถานที่ขัดกับหลัก 4 ป.ของรัฐบาลชุดนี้ และได้วางแผนให้มีการย้ายสถานที่ไปยังที่ตั้งแห่งใหม่
เดือนพฤษภาคม 1. TCDC ได้เสนอรายงานผลการศึกษาเรื่องการย้ายสถานที่ตั้งของ TCDC ตามที่ OKMD มอบหมายต่อคณะกรรมการ TCDC ในการประชุมครั้งที่ 3/2550 เมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม 2550 โดยเปรียบเทียบ 3 ทางเลือก คือ การอยู่ที่เดิมให้ครบกำหนด 5 ปี หรือ การย้ายไปเช่าอาคารใหม่ และการสร้างอาคารหลังใหม่ ผลการเปรียบเทียบพบว่า การอยู่ต่อที่เดิมเป็นทางเลือกที่มีค่าใช้จ่ายน้อยที่สุด และคุ้มค่าต่อการลงทุนของรัฐมากที่สุด
เดือนกรกฎาคม OKMD ปรับลดงบประมาณปี 2551 ของ TCDC ลงอย่างน้อย 3 ครั้งจาก 262 ล้านบาท เหลือ 176 ล้านบาท ก่อนที่จะเสนอให้คณะกรรมาธิการงบประมาณได้พิจารณางบประมาณประจำปี 2551 ของ TCDC โดยการนำของนายคำนูน สิทธิสมาน สมาชิกสภานิติบัญญัติ ซึ่งพิจารณาให้มีการตัดงบ TCDC ลงเหลือ 148.7464 ล้านบาท โดยให้ตัดงบค่าเช่าสถานที่ลงครึ่งหนึ่งและตัดงบดำเนินงานสำนักงานลงเหลือ 0 บาท
เดือนสิงหาคม OKMD ได้เจรจาเพื่อเช่าพื้นที่อาคารจามจุรีสแควร์ ที่บริเวณชั้น 12 เพื่อจัดตั้งเป็นสำนักงานของ OKMD และหน่วยงานเฉพาะด้าน ขนาดพื้นที่ 3,250 ตารางเมตร และพื้นที่ตั้งของ TCDC อยู่ที่บริเวณชั้น 3 ของอาคารฝั่งที่อยู่อาศัย และ ส่วนชั้น 2 ของพื้นที่จอดรถฝั่งสำนักงานรวม 1,508 ตารางเมตร โดยสำนักงานทรัพย์สินจุฬาเสนอเงื่อนไข 3 ปีแรกยกเว้นค่าเช่าเก็บค่าสาธารณูปโภคตารางเมตรละ 250 บาท แต่ในปีที่ 4 -6 จะเก็บค่าเช่าเพิ่มเป็นปีละ 400 -600 บาทต่อตารางเมตร แต่ทั้งนี้ OKMD จะต้องดำเนินการจัดนิทรรศการและงานเปิดอาคารวันที่ 26 มีนาคม 2551 และต้องให้สิทธิพิเศษแก่พนักงานและนิสิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยในการเก็บอัตราค่าบริการสมาชิก TCDC ไม่เกินร้อยละ 75 ของค่าบริการปกติ
เดือนกันยายน OKMD ได้มีหนังสือเลขที่ สบร.02 / ว.198 ลงวันที่ 4 กันยายน 2550 เพื่อแจ้งว่า OKMD ได้มีประกาศจัดตั้งหน่วยงานเฉพาะด้านใหม่ โดยมีการเปลี่ยนชื่อ จาก “สำนักงานศูนย์สร้างสรรค์งานออกแบบ” ให้เหลือเพียง “ศูนย์สร้างสรรค์งานออกแบบ” และผู้อำนวยการของแต่ละหน่วยงานมีอำนาจในการบริหารงานน้อยลง ในการดำเนินกิจกรรมของ TCDC ทุกโครงการจะต้องผ่านความเห็นชอบของ OKMD นอกจากนี้ยังให้มีการควบรวมศูนย์ส่งเสริมผู้มีความสามารถพิเศษแห่งชาติกับสถาบันวิทยาการการเรียนรู้
เดือนตุลาคม ภายหลังจากที่ TCDC ได้จัดงานชุมนุมความคิดประจำปี Creativities Unfold 2007-08 ระหว่างวันที่ 10-14 ตุลาคม 2550 ที่มีนักออกแบบและนักธุรกิจที่มีชื่อเสียงจากทั่วโลกมาเป็นวิทยากร และมีผู้ร่วมงาน 1500 คน ได้เพียง 2 วัน วันที่ 17 ตุลาคม 2550 รัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรีมีคำสั่งให้ยุบรวม TCDC และ สำนักงานพิพิธภัณฑ์การเรียนรู้แห่งชาติ (National Discovery Museum Institute : NDMI) พร้อมทั้งปลดผู้อำนวยการ และคณะกรรมการ TCDC ให้เหลือเพียงคณะกรรมการของ NDMI เพียงชุดเดียว พร้อมกับแต่งตั้ง ดร.สุรพล วิรุฬรักษ์ ซึ่งดำรงตำแหน่งรักษาการผู้อำนวยการ NDMI ที่ใกล้จะหมดวาระในเดือนตุลาคม ให้เป็นผู้อำนวยการหน่วยงานใหม่ที่ควบรวมกิจการ ที่มีชื่อว่า Thailand Discovery Creative Center : TDCC หรือ ศูนย์การเรียนรู้และสร้างสรรค์แห่งชาติ ซึ่งจะมีการแบ่งส่วนนิทรรศการของ TCDC ไปไว้ที่ Museum อาคารกระทรวงพาณิชย์เก่าบริเวณปากคลองตลาด และนำห้องสมุดวัสดุเพื่อการออกแบบไปไว้ที่อาคารจัตุรัสจามจุรี
ในการควบรวมกิจการดังกล่าวนี้ก่อให้เกิดคำถามว่าทำไมถึงต้องยุบหน่วยงานที่มีผลงานมาแล้ว 2 ปี อย่าง TCDC ที่จัดนิทรรศการมาแล้ว 12 งาน และกิจกรรมการสัมมนา 57 ครั้ง มีสมาชิก 15,000 คน มีคนมาใช้บริการ 680,000 ครั้ง ขณะที่ NDMI ยังไม่ได้เปิดให้บริการแม้ว่าจะดำเนินงานมาแล้วสองปีก็ตาม
แต่คำตอบของคำถามนี้ คงหนีไม่พ้นว่า ทั้งหมดนี้ ทำไปเพียงเพราะต้องการลบภาพ TCDC ที่ก่อตั้งสมัยทักษิณให้เลือนหายไปจนไม่คำนึงถึงนักเรียน ประชาชนที่ใช้บริการและความเสียหายแก่ประเทศที่จะตามมา นี่หรือ คือ ความคิดของคนไทยด้วยกัน การที่คุณหญิงทิพาวดี เมฆสวรรค์ ให้สัมภาษณ์ในไทยรัฐว่า การยุบรวมศูนย์สร้างสรรค์งานออกแบบ (TCDC) เข้ากับสำนักงานพิพิธภัณฑ์การเรียนรู้แห่งชาติ (NDMI) เพราะว่า การทำงานของ TCDC ไม่เข้าข่าย ประหยัด โปร่งใส ประสิทธิภาพ และเป็นธรรม นั้น ในความเป็นจริงยังมีข้อเท็จจริงที่ OKMD ยังไม่ได้เปิดเผยต่อสาธารณชน
ประหยัด?
การยุบรวม TCDC + NDMI ให้เหลือองค์กรเดียว แล้วแบ่งส่วน TCDC ออกเป็นสองส่วนคือ ส่วนห้องสมุดไปอยู่ที่จามจุรีสแควร์ และเอาแผนกนิทรรศการไปไว้ที่ NDMI เพื่อประหยัดค่าเช่าสถานที่ที่เอ็มโพเรียม ทาวเวอร์ ปีละ 40 ล้านบาท ในความเป็นจริง รัฐจะต้องเสียเงินเพิ่มดังนี้
1. TCDC เปิดบริการมาเพียง 2 ปี ดังนั้น การรื้อถอนโยกย้ายก่อนที่ตัดค่าเสื่อม 5 ปี จึงต้อง Write off เงินลงทุนไปมากกว่า 50 ล้านบาท (จากรายงานผลการศึกษาของคณะอนุกรรมการสรรหาที่ตั้งใหม่ของ OKMD ที่มีนายสุเมธ ชุมสาย ณ อยุธยา และนายนิธิ สถาปิตานนท์ เป็นกรรมการ)
2. ในการตกแต่งพื้นที่ใหม่ของที่อาคารจามจุรีสแควร์ รัฐจำเป็นจะต้องลงทุนเพื่อเป็นค่าตกแต่ง ค่ารื้อถอน ค่าขนย้าย ค่าวางระบบ ประมาณ 150 ล้านบาท (จากรายงานผลการศึกษาของคณะอนุกรรมการสรรหาที่ตั้งใหม่ของ OKMD ที่มีนายสุเมธ ชุมสาย ณ อยุธยา และนายนิธิ สถาปิตานนท์ เป็นกรรมการ )
3. TCDC เปิดบริการมา 2 ปี หารายได้จากเงินสนับสนุน และการให้บริการตั้งแต่ค่าสมาชิก ร้านค้า และการเช่าพื้นที่ จำนวน 76 ล้านบาท ดังนั้นถ้าหาก ไม่ได้ใช้ชื่อ TCDC และไม่ได้ทำกิจกรรมตามที่ตกลงกับสปอนเซอร์และสมาชิกแล้ว จะต้องมีการคืนเงินคืนให้กับสปอนเซอร์ตามข้อตกลง และคืนเงินให้กับสมาชิก จำนวน 76 ล้านบาท รวมเงินที่รัฐจะต้องเสียเพิ่มคือ 50 + 200+76 = 326 ล้านบาท
โปร่งใส?
1. ทำไมไม่รอรัฐบาลชุดใหม่มาจัดการ ทำไมต้องทำทิ้งทวนเหมือนสั่งซื้อเครื่องบิน 12 ลำ รัฐบาลชุดปัจจุบันกำลังจะเข้าสู่การเป็น รัฐบาลรักษาการในวันที่ 25 ตุลาคม 2550 แต่คำสั่งให้รวม TCDC และ NDMI เกิดขึ้น เมื่อวันที่ 17 ตุลาคม 2550 แล้วทำไมถึงไม่รอรัฐบาลชุดใหม่มาดำเนินการ ทำไมจะต้องรีบร้อนมีคำสั่ง ทั้งๆ ที่ยังไม่มีแผนอะไรรองรับการควบรวมที่เกิดขึ้น นอกจาก การลบชื่อ TCDC ให้หายไป เพื่อตั้งโครงการใหม่ที่จะต้องใช้เงินลงทุนใหม่โดยไม่จำเป็นอีก 400 ล้านบาท (ค่าย้ายและตกแต่งสำนักงาน OKMD และ TCDC)
2. Conflict of Interest เกิดขึ้นแล้ว แต่ทำไมถึงยังอ้างความโปร่งใส OKMD ได้แต่งตั้ง ดร.ภิรมย์ แจ่มใส จาก CM49 ซึ่งเป็นบริษัทลูกของ A49 ซึ่งนายนิธิ สถาปิตานนท์ เป็นหุ้นส่วนใหญ่ มาเป็น Project Manager ในการย้ายที่ตั้งTCDC มายังจามจุรีสแควร์ให้แล้วเสร็จภายในเดือนพฤษภาคม 2551 ขณะที่ นายนิธิ เองก็เป็นหนึ่งในคณะอนุกรรมการพิจารณา สรรหาสถานที่ทำการแห่งใหม่ ของ OKMD และได้รับการแต่งตั้งให้เป็นคณะกรรมการศูนย์การเรียนรู้และสร้างสรรค์แห่งชาติ ซึ่งเป็นหน่วยงานใหม่ที่ตั้งขึ้น จากการควบรวม TCDC กับ NDMI
3. กราฟมหัศจรรย์แสดงให้เห็นว่าการย้ายไปจามจุรีสแควร์สุดคุ้ม? ในการประชุมคณะกรรมการ OKMD เมื่อวันที่ 28 สิงหาคม 2550 ได้มีการเสนอผลการศึกษาเรื่องการย้ายสถานที่ตั้ง ในรูปแบบของ Power Point ซึ่งหนึ่งในนั้นได้มีการเปรียบเทียบค่าใช้จ่ายในการย้ายศูนย์สร้างสรรค์งานออกแบบ ดังนี้ กรณีเช่าอยู่ต่อที่เอ็มโพเรียม มีค่าเช่า 6 ปี 243.4 ล้านบาท กรณีเช่าที่จตุรัสจามจุรี มีค่าเช่า 6 ปี บวกค่าลงทุนใหม่ในพื้นที่ที่ขนาดลดลงครึ่งหนึ่ง 251 ล้านบาท จากตารางจะเห็นว่า การย้ายที่นั้นมีค่าใช้จ่ายแพงกว่า แต่เมื่อถึงเวลาที่จะแสดงกราฟเพื่อแสดงถึงจุดคุ้มทุนให้กับคณะกรรมการพิจารณา พบว่า การย้ายไปจามจุรีสแควร์นั้นจะพบว่า จะคุ้มทุนภายใน 3 ปี ด้วยการ
1.เทียบค่าใช้จ่ายของค่าเช่าพื้นที่ขนาด 4,483 ตารางเมตร เทียบกับพื้นที่ขนาด 2,562 ตารางเมตร
2. ค่าใช้จ่ายในการย้ายไปจามจุรีสแควร์ในปี 2551 ควรจะเป็น ต้นทุนทั้งหมดที่รัฐเสียไปและต้องลงทุนใหม่ ซึ่งเป็นจำนวนเงิน 169,886,000 บาท แต่ทำไมตารางใต้กราฟถึงเขียน แค่ 108,486,000 บาท
3. ในการประชุมคณะกรรมการบริหารของ OKMD ทุกครั้ง ทางสำนักงานของ OKMD ไม่เคยส่งรายงานการประชุมคณะกรรมการบริหารมาให้หน่วยงานลูกซึ่งเป็นผู้ที่ได้รับผลกระทบโดยตรงจากมติการประชุม มีแต่คำสั่งที่มีใจความว่า - คณะกรรมการมีมติให้ระงับการทำธุรกรรมของหน่วยงานเฉพาะด้าน - คณะกรรมการมีมติให้ย้ายสถานที่จากเอ็มโพเรียมทาวเวอร์ไปจามจุรีสแควร์ - คณะกรรมการมีมติให้ยุบรวม TCDC และ NDMI
ประสิทธิภาพ?
TCDC เริ่มต้นพร้อมกันกับ NDMI เมื่อวันที่ 18 มิถุนายน 2547 ตามประกาศฉบับแรก และเมื่อเวลาผ่านไป 2 ปี TCDC ทำ § 12 นิทรรศการ
§ จัดงานสัมมนา 57 รายการ
§ งานสัมมนาระดับนานาชาติ 2 ครั้ง
§ ผู้เข้าใช้บริการกว่า 680,000 คน
§ สมาชิกห้องสมุดเฉพาะด้านการออกแบบ 15,000 คน
§ บริษัทไทยจำนวน 40 บริษัทที่ได้นำเอาวัสดุไทยจำนวน 80 ชิ้นไปเผยแพร่ผ่าน Material ConneXion ทั้ง 4 สาขา คือ นิวยอร์ก มิลาน โคโลญจน์ และกรุงเทพฯ จนได้คำสั่งซื้อจากทั่วโลกมากแล้ว
§ สร้างรายได้ให้รัฐ 76 ล้านบาท
§ สร้างชุมชนออนไลน์ เพื่อเชื่อมโยงผู้ประกอบการ และนักออกแบบกว่า 30,000 รายชื่อ
§ สร้างและเผยแพร่ผลงานวิชาการ ได้แก่ หนังสือรวบรวมวัสดุไทย หนังสือประกอบนิทรรศการ”เมื่อเหล่าสหายกลายเป็นนักชอป” หนังสือประกอบนิทรรศการ ”อีสาน...กันดารคือสินทรัพย์” หนังสือประกอบนิทรรศการ “ถอดรหัสญี่ปุ่น” หนังสือประกอบนิทรรศการ MARIMEKKO
§ ตั้ง MINI TCDC ใน 5 สถาบันการศึกษา ม.เชียงใหม่ ม.ธรรมศาสตร์ ศูนย์ลำปาง ม.ขอนแก่น ม.มหาสารคราม และ ม.บูรพา และกำลังจะเกิดขึ้นอีก ที่ ม.อุบลราชธานี และ อบจ.ภูเก็ต
§ จัดทำโครงการ Student Tour พานักศึกษา 150 คนจากปัตตานี ขอนแก่น อุบลราชธานี เชียงราย พิษณุโลก มหาสารคราม ลำปาง นครราชสีมา
§ ได้รับรางวัล Best Gallery จากนิตยสาร Wallpaper ได้รับการโหวตให้เป็นหนึ่งใน 50 สถานที่ที่จะต้องไปก่อนตายของนิตยสาร BK และได้รับการแนะนำจากนิตยสาร YOU ของฮ่องกง ซึ่งเป็นหนังสือแนะนำสถานที่ท่องเที่ยวในกรุงเทพฯ
§ กำลังดำเนินการจัดทำ National Design Policy TCDC ได้รับการประเมินจาก
§ ก.พ.ร. หน่วยงานที่ทำหน้าที่ประเมินผลหน่วยงานรัฐ ให้ TCDC 5 คะแนนเต็ม
§ TCDC ได้จัดจ้าง AC Nelson ประเมินผลความพึงพอใจของผู้ใช้บริการ พบว่า มีความพึงพอใจสูงกว่า ค่าเฉลี่ยของการบริการของรัฐทั้งหมด NDMI ทำ
§ ได้รับงบประมาณ จากรัฐ 3,700 ล้านบาท
§ ใช้เงิน 800 ล้านบาทเพื่อบูรณะซ่อมแซมอาคาร
§ เปิดศาลพระภูมิ โดยมีคุณหญิงทิพาวดี เมฆสวรรค์ รัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี และนายอภินันท์ โปษยานนท์ ประธานกรรมการบริหาร OKMD ไปร่วมพิธีเปิด (ขณะที่คุณหญิงทิพาวดี ปฏิเสธการเป็นประธานเปิดชุมนุมทางความคิดประจำปีของ TCDC)
§ ทุบอาคารบริเวณกระทรวงพาณิชย์เก่า ผิดอาคาร
§ นักวิชาการทะเลาะกัน จนจีระนันท์ พิตรปรีชา ทนไม่ไหว และลาออกไป เป็นการแก้ปัญหาที่มีประสิทธิภาพแล้วหรือ
§ ที่ยุบองค์กรที่มีผลงานมาแล้วสองปีไปรวมกับองค์กรที่ยังไม่มีผลงาน
§ ที่ฉีก TCDC ออกเป็นชิ้นๆ จนไม่สามารถให้บริการแบบครบวงจรภายใต้พื้นที่เดียวกันเหมือนเดิม ตั้งแต่การจัดนิทรรศการเพื่อกระตุกความคิด ห้องสมุดเพื่อค้นคว้า และสัมมนาเพื่อแลกเปลี่ยนประสบการณ์
§ ที่นำส่วนนิทรรศการของ TCDC ไปไว้ทิ่พิพิธภัณฑ์ เพื่อทำเนื้อหาเกี่ยวกับชาติพันธุ์วิทยา แล้วเนื้อหาและข้อมูลด้านงานออกแบบและความคิดสร้างสรรค์เพื่อการพัฒนานักออกแบบและผู้ประกอบการของไทยจะไปอยู่ที่ไหน?
เป็นธรรม?
OKMD ประกอบด้วย 7 หน่วยงาน คือ
1. TCDC ศูนย์สร้างสรรค์งานออกแบบ
2. TK Park อุทยานการเรียนรู้
3. NDMI สำนักงานพิพิธภัณฑ์การเรียนรู้แห่งชาติ
4. TCEL หรือ ศูนย์ความเป็นเลิศทางชีววิทยาศาสตร์แห่งประเทศไทย
5. ศูนย์คุณธรรม หรือ ศูนย์ส่งเสริมและพัฒนาแผ่นดินเชิงคุณธรรม
6. สถาบันวิทยาการการเรียนรู้
ครั้งหนึ่งประเทศของเราเคยมีศูนย์สร้างสรรค์งานการออกแบบ (Thailand Creative and Design Center) ครับ เราเรียกกันสั้นๆ ว่า TCDC ที่จะเล่าให้ฟังนี่บอกก่อนนะครับว่าไม่เกี่ยวกับคุณทักษิน ใครจะเกลียดจะชอบอะไรแกผมไม่เกี่ยว จะเล่าให้ฟังในฐานะคนไทยที่เสียภาษี คนไทยที่รักชาติ ศาสนาและพระมหากษัตริย์ คนไทยที่เชื่อในประชาธิปไตย และเชื่อในคนไทยด้วยกัน TCDC นี่เกิดจากคนไทยกลุ่มเล็กๆ ที่บังเอิญมีอาชีพเกี่ยวข้องกับการออกแบบ มีทั้งสถาปนิก มัณฑนากร นักออกแบบผลิตภัณฑ์ นักออกแบบเสื้อผ้า ครีเอทีฟโฆษณา ได้มีโอกาสเข้าไปวิ่งวนกันอยู่ในแวดวงของรัฐบาลที่แล้ว และก็คิดเหมือนกับหลายๆ คนในปัจจุบันที่ชอบคิด (แต่ไม่ชอบทำ) ว่าประเทศเราเดินมาไกลขนาดนี้มีอะไรที่เราทำได้ให้กับอาชีพที่มีความคิดสร้างสรรค์แบบพวกเราได้บ้าง อะไรที่ช่วยทำให้คนรุ่นหลังที่อยากเดินตามรอยเรานั้นเก่งกว่าเรา และทำให้คนที่ยังไม่พบทางเดินเหล่านั้นค้นพบตัวเอง พวกเรารู้กันในวงแคบๆ ดีว่าในภาพรวมระดับประเทศจากนี้ไป การออกแบบไม่ใช่เรื่องราวฟุ้งเฟ้อหรูหราอีกต่อไป แต่เป็นความจำเป็นอย่างยิ่งยวดสำหรับภาคการผลิตของประเทศ ถ้าไม่ได้เป็นคนที่อยู่ในถ้ำก็จะรู้ดีว่าปัจจุบันสินค้าในโลก ส่วนใหญ่ต่างก็ผลิตในเมืองจีนแทบทั้งสิ้น ไม่มีทางเลยที่การผลิตในประเทศไทยจะสามารถสู้กับราคาสินค้าที่มาจากเมืองจีนได้ เราผลิตขาย 10 บาท เขาทำแค่บาทเดียว และนับวันคุณภาพของสินค้าที่มาจากเมืองจีนก็จะดีขึ้นเรื่อยๆ ครั้งหนึ่งเราเคยสบประมาทและมีความหวัง คุยโม้โอ้อวดว่าของจากเมืองจีนแม้จะถูกแต่ก็ไม่มีทางมีคุณภาพเท่ากับที่ผลิตจากประเทศไทย คนที่เคยพูดอย่างนั้นอาจจะลืมตาให้ดูกว้างขึ้น อีก 10 ปี ภาคการผลิตของไทยอาจจะหายไปเกือบหมดเกือบครึ่ง เลยก็ได้นะครับ การออกแบบเป็นวิธีเดียวที่เห็นได้ชัดเจนที่จะทำให้ภาคการผลิตของเราเจริญเติบโตต่อไปได้ ภายใต้ทรัพยากรที่เท่ากัน แก้วน้ำใบเดียวกัน จาก 10 บาท เราสามารถขาย 100 บาทได้ ด้วยอานุภาพของการออกแบบ คนในรัฐบาลปัจจุบันยังคิดว่าการออกแบบเป็นสิ่งที่ทำให้เกิดช่องว่างระหว่างชนชั้นซึ่งไม่จริงเลย หนทางเดียวที่เราจะสามารถเพิ่มมูลค่าสินค้าภายใต้การใช้ทรัพยากรเท่าเดิม ชาวบ้านทอผ้าขายปรกติหลาละ 50 บาท วันนี้นักออกแบบไทยเข้าไปสร้างลวดลายการทอให้ใหม่ ขายได้หลาละ 250 บาท ฝ้ายใยต่างๆ ก็เท่าเดิม นี่คือสิ่งที่การออกแบบทำให้เกิดขึ้น พวกเราก็คิดกันเองว่า หากประเทศไทยมีนักออกแบบเพิ่มขึ้นจาก 20,000 เป็นซัก 200,000 คนได้ ใน 5 ปี จะเกิดอะไรขึ้น คนเหล่านี้จะกระจายลงสู่ภาคการผลิตได้อย่างทั่วถึง และทำให้เกิดคุณค่าเพิ่มพูนกับอุตสาหกรรมโดยรวมของประเทศ ลองนึกถึงการผลิตของเราที่ต้นทุนเท่าเดิม เครื่องจักรเท่าเดิม แต่มูลค่าของสินค้าเพิ่มขึ้น 10 เท่า แค่ใช้สมองเท่านั้น สมองของคนไทยเราที่ไม่เป็นรองใคร หน้าที่ของเราเพียงแค่สร้างสมองเหล่านั้นให้เกิดขึ้นมาใหม่อีกมาก ๆ เท่านั้น ถ้าสมมุติว่าในปีหนึ่งเราผลิตสินค้าได้ 10,000 ล้านบาทต่อปี ลองคิดถึงความแตกต่างที่จะกลายเป็นไม่น้อยกว่า 100,000 ล้านบาทต่อปีดู เป็นคุณคุณจะยอมลงทุนเท่าไหร่ที่คิดว่าจะคุ้มกัน เราคิดว่าปีละ 200 ล้านบาทนี่คุ้มมากนะครับ และเงิน 200 ล้านบาทต่อปีเพื่อการศึกษาของเยาวชนและประชาชนที่จะกลายเป็นการผลิตที่เพิ่มขึ้น 90,000 ล้านบาท ไม่ต้องเป็นนักเศรษฐศาสตร์ที่ฉลาดเฉลียวก็พอจะเข้าใจได้ เราคิดว่าเราอยากจะสร้างสถาบันกันสักแห่งหนึ่งเพื่ออาชีพของเรา ศูนย์สร้างสรรค์เพื่อการออกแบบถึงได้เกิดขึ้นจากตรงนั้น คนกลุ่มเล็กๆ นี้ได้มีโอกาสคุยกับอาจารย์พันศักดิ์ วิญญรัตน์ ซึ่งท่านเป็นประธานที่ปรึกษานายกรัฐมนตรีในขณะนั้น จริงๆ ท่านก็เป็นที่ปรึกษานายกรัฐมนตรีมาหลายสมัยนะครับ สมัยท่านนายกชาติชายก็เคย ท่านเป็นที่ปรึกษาสมัยไหนประเทศดูเหมือนจะเศรษฐกิจดี ทำไมมีคนชอบนำท่านไปเชื่อมโยงกับคุณทักษิณเหนียวแน่นนักก็ไม่ทราบ ผมว่าท่านเป็นนักคิดนักปฏิบัติของชาติที่ไม่ชอบคุยโม้โอ้อวดว่าเก่งกาจเหมือนหลายคนที่พูดแต่ไม่ทำ หรือไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร อาจารย์พันศักดิ์ มีแนวความคิดและดำเนินการจัดตั้งสำนักงานบริหารและพัฒนาองค์ความรู้ (OKMD) อยู่แล้วตั้งแต่ท่านเข้ามาดำรงตำแหน่ง และจัดตั้งขึ้นโดยใช้กฎหมายองค์การมหาชนที่มีอยู่แล้ว ถ้าผมจำไม่ผิดน่าจะเป็นสมัยของท่านนายกอานันท์ ปันยารชุน เข้ามาเป็นโครงสร้าง และ TCDC ก็เกิดขึ้นโดยมี OKMD รองรับ รวมทั้งโครงการอื่นๆ อีกหลายโครงการ อาทิเช่น สถาบันวิทยาการการเรียนรู้ (สวร.) ศูนย์ส่งเสริมผู้มีความสามารถพิเศษแห่งชาติ (สมพช.) อุทยานการเรียนรู้ (สอร.) สถาบันพิพิธภัณฑ์การเรียนรู้แห่งชาติ (สพร.) ศูนย์สร้างสรรค์งานออกแบบ (สคบ.) ศูนย์ความเป็นเลิศด้านชีววิทยาศาสตร์ของประเทศไทย (ศลชท.) และศูนย์ส่งเสริมและพัฒนาพลังแผ่นดินเชิงคุณธรรม (ศูนย์คุณธรรม) เป็นต้น แต่ดูเหมือนอาจารย์พันศักดิ์ และคุณไชยยง ซึ่งเป็นผู้ช่วยของท่านในขณะนั้นให้ความสำคัญกับ TCDC เป็นพิเศษ อาจจะเป็นเนื่องด้วยท่านมีวิสัยทัศน์เดียวกัน และมองเห็นความสำคัญของการสร้างบุคคลากรที่มีความสามารถในการออกแบบ เพื่อประโยชน์ในภาคการผลิตของประเทศ และเป็นความจำเป็นเร่งด่วนเกือบจะเป็นวาระแห่งชาติในขณะนั้น TCDC จึงเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วและมีประสิทธิภาพ และหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่ฐานะคนที่ไปยุไว้ตั้งแต่เริ่มต้น ต้องรับผิดชอบ ถ่ายทอดสิ่งที่คิดออกมาเป็นรูปธรรม ผมเองก็อยากให้มีการประกวดแบบคัดเลือกกันอย่างเปิดเผย แต่เวลามีน้อยมากและเราเองก็ไม่อยากเสี่ยงให้เกิดข้อผิดพลาดใดๆ ถ้าศูนย์สร้างสรรค์งานการออกแบบ แต่สื่อสารด้วยภาษาทางด้านการออกแบบที่ผิดพลาดก็ไม่น่าจะเป็นผลดี การออกแบบให้นักออกแบบด้วยกันตำหนิได้น้อยที่สุดเป็นเรื่องยาก และ Political มาก หันซ้ายหันขวาผมก็เลยต้องรับหน้าที่นี้ไป คิดว่าถ้าออกมาดีก็โชคดี แต่ถ้าออกมาไม่ดี ก็ต้องเตรียมรับคำด่าว่าได้ TCDC เป็นโครงการแรกของประเทศก็ว่าได้เลยที่มีการคุยกันอย่างเข้มข้นว่าจะบริหารจัดการองค์กรอย่างไร ก่อนที่จะมีการออกแบบสร้างขึ้นมา ถ้าใครคุ้นเคยกับงานราชการ หรือโครงการหาเสียงของรัฐบาลโดยทั่วไปไม่ว่าสมัยของคุณทักษิน หรือสมัยไหนก็จะต้องเสนอโครงการกันก่อนว่าจะสร้างที่ไหน พื้นที่เท่าไหร่ งบประมาณอย่างไร แต่ไม่เคยมีสักโครงการเดียวที่มีความชัดเจนว่าจะบริหารจัดการอย่างไร ซึ่งเป็นเรื่องน่าเศร้า ประเทศไทยจึงมีโครงการประเภทที่สร้างก่อนแต่บริหารไม่ได้อยู่เต็มไปหมด สุดท้ายก็ทิ้งร้างกันไปและค่อยๆ หายไป มีโครงการหนึ่งที่ถูกเสนอขึ้นมาในสมัยรัฐบาลที่แล้วเป็นโครงการพิพิธภัณฑ์ศิลปะร่วมสมัย ขนาดหลายหมื่นตารางเมตร ซึ่งค่อนข้างจะใหญ่ติดอันดับโลก และผมเองก็พลอยตื่นเต้นชื่นชมว่าก็ดีสำหรับประชาชน ศิลปินก็ยกยอปอปั้นว่าดีก็อยากจะมีกัน แต่คนเสนอโครงการแกอยากจะสร้าง แกอยากจะเป็นภัณฑารักษ์แต่ไม่รู้ว่าจะบริหารจัดการอย่างไร คุณไชยยงซึ่งทำงานอยู่ในทำเนียบในสมัยนั้นก็ส่งสัญญานให้ถามไปว่าจะบริหารจัดการพิพิธภัณฑ์ขนาดมหึมานี้อย่างไร ถามสั้นๆ คนเสนอก็กลับไปคิดกลับมาเสนออีก 4-5 ครั้ง แกก็ตอบไม่ได้ เรื่องก็เลยตกไป ไม่รู้ว่านี่เป็นสาเหตุให้แกตามมาอาฆาตถึงปัจจุบันหรือไม่ เพราะแกอยากทำของแกมาก เราก็เข้าใจ TCDC มีการจ้างบริษัทที่ปรึกษาจากต่างประเทศมาเขียนโครงสร้างและเสนอวิธีบริหารจัดการทั้งในระบบห้องสมุดและระบบการจัดนิทรรศการ ซึ่งเป็นบริษัทที่ให้คำปรึกษาระบบนิทรรศการนั้นเป็นบริษัทที่ให้คำแนะนำการออกแบบและบริหารจัดการกับพิพิธภัณฑ์ทั่วโลกอีกนับร้อยแห่ง การออกแบบห้องแสดงนิทรรศการนี้สถาปนิกไทยเก่งแค่ไหนก็ยังฟังเขานะครับ ถ้าเราออกแบบไม่ได้มาตรฐาน โอกาสที่เราจะยืมนิทรรศการดี ๆ จากต่างประเทศอย่าง Vivienne Westwood นี่ก็แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย เพราะเขากลัวของเขาจะเสียหาย ผมยกตัวอย่างแค่การออกแบบระบบระบายอากาศต้องเป็น laminar flow ระบบดูดลมกลับต้องอยู่ต่ำ ช่องปล่อยลมต้องอยู่สูง เพื่อรักษาระดับความชื้นและฝุ่นละอองให้อยู่ในระดับที่เหมาะสม แต่นี้ก็ปวดหัวใช้ได้แล้วละครับ พอรู้ว่าจะบริหารจัดการอย่างไร ถึงจะเริ่มออกแบบได้นะครับ ตอนแรกเรามองสถานที่กันไว้หลายที่ เนื่องจากความคิดเดิมโครงการใหญ่กว่านี้มาก เราอยากจะมีห้องแสดงนิทรรศการเอาไว้ยั่วยุให้เด็กของเราคัน เห็นเขาทำแล้วอยากทำเป็น เดินออกมาก็จะมีห้องสมุดรออยู่เป็นห้องสมุดเพื่อการออกแบบโดยเฉพาะ มีหนังสือ 20,000 กว่าเล่มที่ว่าด้วยเรื่องราวของการออกแบบล้วน ๆ ก็มาศึกษาเพิ่มเติมกันในห้องสมุดจะได้เข้าใจมากขึ้น หันซ้ายขวา มีโปรแกรมสัมมนาและปฏิบัติการ (Workshop) ต่าง ๆ เอากันจนทำเป็น เสร็จแล้วก็อยากมีส่วนที่สามซึ่งเป็นห้องแสดงผลงาน ว่าพวกนี้มาอ่านหนังสือทำ Workshop แล้วผลงานออกมาเป็นอย่างไร แล้วมีส่วนที่สี่ที่ภาคธุรกิจโรงงานหรือผู้นำเข้าสินค้าจะได้มาเดินดู เป็นนิทรรศการกึ่งถาวร ลองนึกภาพงาน BIG หรือ TIFF ที่มีแสดงสินค้ากัน 365 วันก็ได้ ว่าจะมีประโยชน์เพียงใด แสดงผลงานของนักออกแบบและผู้ผลิตไทยที่สั่งซื้อกันได้ทุกวัน ด้วยเหตุผลของงบประมาณ และความยากเข็ญของราชการในการทำความเข้าใจกับเรื่องราวก้าวหน้าแปลกใหม่ ทำให้โครงการไม่ได้ใหญ่อย่างที่คิดไว้ ถึงแม้ในสมัยนั้น หลายคนจะคิดว่ารัฐบาลมีอำนาจเบ็ดเสร็จ แต่ก็ไม่ได้ทำให้เรื่องราวง่ายดายเลย แค่อธิบายให้สำนักงบประมาณเข้าใจว่าทำไมต้องซื้อเก้าอี้ที่ออกแบบอย่างดีตัวละ 50,000 บาท มาให้ประชาชนนั่ง เพื่อที่เด็กไทยของเราจะได้รู้ว่า อ๋อ มันตัวละ 50,000 เพราะอะไร ฉันจะได้ทำเป็นมั้ง แค่นี้ยังต้องอธิบายกันเมื่อย ราชการไทยที่ส่วนใหญ่ยังคิดช้าอยู่มากนะครับผมขอยืนยัน แต่ก็ดีแล้วก็จะได้กลัวคนโกง มัวแต่กลัวจะได้พัฒนากันช้าๆ คนเดือดร้อนคือภาคเอกชนครับไอ้ช้าๆ นี่ ราชการเขากินภาษีเราอยู่แล้ว ไม่ต้องรีบร้อนอะไร พวกเราก็ต้องหาเงินไปจ่ายภาษีไปเลี้ยงพวกเขา สุดท้ายเราก็ทำให้โครงการเลิกลงนะครับ จะได้เหมาะสมกับสถานที่ที่ได้ที่ Emporium นี้ด้วย ก็เหลือแต่ส่วนของห้องสมุด ห้องแสดงนิทรรศการ กับห้องปฏิบัติการ ส่วนประกอบอื่นที่เหลือก็พอจะมีหน่วยงานอื่นที่พอจะรองรับได้ องค์ประกอบสำคัญที่เพิ่มเข้ามาในภายหลังคือ Material Connexion ซึ่งเป็นห้องสมุดวัสดุเพื่อใช้ในการออกแบบ แห่งแรกในประเทศไทยและ 1 ใน 4 สาขาทั่วโลก เป็นห้องสมุดที่รวบรวมและคัดเลือกวัสดุที่ใช้ในการออกแบบตั้งแต่ผลิตภัณฑ์ , สิ่งทอและเครื่องเรือน ไปจนถึงสถาปัตยกรรม ที่เชื่อมโยงกับสาขาอื่นที่นิวยอร์ก , มิลานและโคโลญจน์ นอกจากนักออกแบบไทยจะได้มีโอกาสเห็นวัสดุที่เกี่ยวข้องกับการออกแบบใหม่ๆ จากทั่วโลก ก่อนใครแล้วยังเป็นโอกาสที่เราจะได้ส่งออกตัวอย่างวัสดุใหม่ ๆ ออกไปให้ทั่วโลกได้รูจัก ส่งเสริมให้เกิดนวัตกรรมในการค้นคิดวัสดุใหม่ๆ ด้วย ไม่ว่าจะเป็นวัสดุที่ทำเอาวัสดุท้องถิ่นมาใช้หรือการนำวัสดุเหลือใช้กลับมาใช้ใหม่ เชื่อหรือไม่ตอนที่ผู้บริหารของ OKMD ชุดปัจจุบันที่อยากจะปิด TCDC ตั้งแต่วันแรกที่เข้ามาทำงาน จะให้ปิดส่วนห้องสมุดวัสดุนี่ก่อนเลยนะครับดีว่ามีสัญญากับต่างประเทศไปยาว 3 ปี ก็เลยปิดไม่ได้ ท่านว่ามันเปลืองเงินนะครับ แต่เคยคิดบ้างไหมว่าโอกาสที่คนไทยจะนำวัสดุท้องถิ่นออกไปขายทั่วโลกนี่มันยิ่งใหญ่ขนาดไหน วิสัยทัศน์ท่านทั้งหลายเหล่านั้นนี่เยี่ยมไปเลยนะครับ เวลาที่ผ่านไป 2 ปี TCDC กลายเป็นหน่วยงานทางด้านการออกแบบที่ดีที่สุดในโลก ทุกคนที่มาเห็นพูดเหมือนกันหมดนะครับ ผมไม่ได้พูดเอง และความดีก็ไม่ได้เกี่ยวข้องกับสถานที่ หรือการออกแบบสถานที่ แต่เป็นความคิด ปรัชญา และการบริหารจัดการที่เยี่ยมยอดอาจารย์พันศักดิ์ และคุณไชยยง ทุ่มเทพลังงาน และความสัมพันธ์ส่วนตัวกับมิตรในต่างประเทศทั่วโลก ทำให้ TCDC เป็นองค์กรที่ทั่วโลกยอมรับ และสร้างกระแสความคิดความสำคัญของการออกแบบออกไปในภูมิภาคอย่างรุนแรง เป็นครั้งแรกที่วิชาชีพการออกแบบในประเทศไทย เป็นสิ่งที่น่าภาคภูมิใจ และก้าวนำทุกประเทศในเอเชีย ไม่นานนักหลังจากที่ TCDC เปิด ฮ่องกง สิงค์โปร์ ญี่ปุ่น และจีน ก็ประกาศที่จะนำเอาการออกแบบเป็นวาระสำคัญในการพัฒนาประเทศ และตั้งใจที่จะสร้างองค์กรในลักษณะเดียวกันบ้าง นานๆ ที่เราจะทำอะไรให้ชาติอื่นเขาอยากลอกได้นะครับ ทุกทีเราทำเป็นแต่ลอกเขา คนที่ไม่ชอบ TCDC อยู่บ้างก็คงจะมีแต่คนไทยด้วยกัน สถาปนิกหรือ นักออกแบบบางท่านก็อาจจะว่าบ้างว่า TCDC ดูแล้วเป็นฝรั่งไม่เห็นสนับสนุนรากเหง้าของประเทศ สงสัยท่านเหล่านั้นจะไม่ได้ชมนิทรรศการแรกที่จัดขึ้นที่ TCDC นะครับ ที่ว่าด้วยวัฒนธรรมอีสาน ทีมงานเอาเรื่องราวของวัฒนธรรมท้องถิ่นที่เราอาจยังไม่รู้จักดีมาเล่าในแง่มุมใหม่ได้อย่างน่าสนใจ ทำให้คันไม้คันมือ อยากออกแบบอะไรที่ได้กลิ่นอายอีสานขึ้นมาทันที ผมเองก็ไม่แน่ใจว่าเวลาเรารู้จักใคร เราควรจะตัดสินเขาจากหน้าตา รูปร่าง หรือจิตใจ นิสัยกันแน่ อย่าสัมผัส TCDC แต่เพียงผิวเผินก่อนวิพากษ์วิจารณ์ นะครับ มารู้จักกันให้ใกล้ชิดสนิทสนม แล้วจะว่ากันบ้างก็คงไม่เป็นไร ให้เวลาเขาอีกหน่อยก็คงปรับปรุงตัวให้ถูกใจทุกๆ คนได้สักวันประเทศไทยของเราก็คงยังมีกรรมอยู่มาก ผมคิดว่ามีเครื่องจักรที่ดีว่าได้ช้าบ้าง เร็วบ้าง ก็ยังดีกว่าไม่มีเสียเลย ยิ่งเป็นเครื่องจักรที่เป็นอนาคตของความก้าวหน้าของเศรษฐกิจของชาตินี้ จะสร้างขึ้นมาขนาดมีอำนาจล้นฟ้ายังยากเย็น กว่าจะของบประมาณได้เลือดยังออกตา นี่ถ้ารัฐบาลง่อนแง่น ก็ไม่ต้องพูดถึงกันเลยนะครับ ผมก็ไม่รู้ว่าคนที่เขาดูแลเราตอนนี้คิดอะไร ถึงมารื้อเครื่องจักรที่ว่านี้เล่น ถอดเป็นชิ้นๆ ให้วิ่งไม่ได้ หัวเทียนใหม่ดี ก็เปลี่ยนหัวเทียนเก่ามาใส่ น้ำมันก็ไม่เติมให้ฝืดเคืองเสียอย่างนั้น มัวแต่คิดว่าไอ้คนขับเก่ามันไม่ดีมันโกง มันเกี่ยวอะไรกับเครื่องจักรอันนี้ไม่ทราบ คนขับมันตายไปแล้วนะ ก็ต้องทำลายเครื่องจักรนี้ให้ฉิบหายบรรลัยไปด้วย ก็ดีนะครับจะได้ลงเดินกันทั้งประเทศให้ล้าหลังสมใจ จะได้ปกครองกันง่ายๆ ว่านอนสอนง่าย หันซ้าย หันขวาได้ตามใจ วันนี้ประธานบริษัท OKMD ท่านใหม่ ท่านก็มีวิสัยทัศน์เยี่ยมครับ รื้อเครื่องจักร TCDC จนเกลี้ยง ด้วยว่าท่านกลัวจะมีการคดโกงกัน ท่านวิ่งหามาปีกว่าแล้วหาไม่เจอรอยรั่วแม้แต่บาทเดียว ท่านเลยรื้อทิ้งเสียเลย อ้างว่ามีแล้วเปลืองเงิน ผมก็ไม่แน่ใจว่าเป็นความแค้นส่วนตัวหรือเป็นความแค้นระดับชาติ แต่ที่แน่ๆ คนไทยทุกคนเสียประโยชน์ ไม่ใช่เฉพาะสถาปนิกหรือนักออกแบบเท่านั้น แล้วที่คิดที่กล่าวอ้างกันว่าเป็นผลงานของรัฐบาลที่แล้วต้องทำลายให้เกลี้ยง กลัวว่าเดี๋ยวเขาจะกลับมา ก็อยากจะบอกว่าที่ท่านทำลายไปนี่ก็ผลงานของคนไทยกลุ่มหนึ่งด้วย คนไทยที่ตั้งใจเสียภาษีมาจ่ายท่าน คนไทยที่อยากให้ประเทศชาติร่ำรวยก้าวหน้าแบบพอดี ถามว่าคนที่คอยทำลายล้างสิ่งดีๆ ในสังคม จนถึงวันนี้ ทำคุณูปการอะไรให้กับประเทศบ้าง ที่ว่าเขาโกงเขาโกงไปเท่าไหร่กัน ที่ท่านทำให้เสียหายวันนี้เสียหายไปแล้วเท่าไหร่กัน วันนี้บอร์ดของ TCDC โดนสลายไปแล้วเรียบร้อย โดยยุบรวมกับองค์กรอื่นใน OKMD ด้วยเหตุผลที่ว่าเพื่อประหยัดงบประมาณ 200 ล้านบาทต่อปี ที่อาจจะทำให้ทั้งประเทศมีรายได้เพิ่มขึ้น 90,000 ล้านบาทต่อปี คุณไชยยงที่ร่วมสร้างสรรค์องค์กรนี้มาแต่ต้นและดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการศูนย์ก็โดนให้ออกตามกระบวนการทางด้านเทคนิคในการยุบรวมองค์กร ในฐานะคนไทยผมต้องขอบคุณคุณไชยยง ที่อดทนต่อแรงเสียดทานมาตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา โดยที่ท่านไม่ได้ต่อสู้เพื่อคุณทักษิณหรือเพื่อใคร แต่ท่านต่อสู้เพื่อหลักการที่ถูกต้อง โดยมีความปรารถนาดีต่อวงการนักออกแบบและภาคการผลิตของประเทศ เป็นคนอื่นก็คงทิ้งกันไปนานแล้ว แต่ท่านก็ต้องอดทนมาก แล้วนี่คือสิ่งที่ประเทศไทยอันเป็นที่รักของเราตอบแทนคนที่ตั้งใจทำความดีเพื่อประเทศชาติ ผมก็ไม่ค่อยเข้าใจนักว่าทำไมถึงออกมาเรียกร้องกันให้ทำความดี พอคนทำดีจริงๆ ก็ทำลายล้างกันเนื่องด้วยอุดมการณ์ทางการเมืองที่แตกต่างกัน ก็แปลกดี ก็มีความพยายามมากมายเหลือเกินที่นอกจากจะกำจัดผู้อำนวยการศูนย์แล้วก็อยากจะย้ายที่ตั้งของศูนย์ไปอยู่ที่อาคารจามจุรี ผมเอง เรียนตามตรงก็ไม่ได้โกรธแค้นเสียใจแต่ประการใดที่จะรื้อถอนงานของผมลงไปอย่างที่หลายคนชอบพูดกันหรอกนะครับ ผมเพียงแต่ไม่เข้าใจว่าจะย้ายไปเพื่อประหยัดค่าเช่าเดือนละ 1-2 ล้านบาท แต่ต้องลงทุนสร้างใหม่อีกเป็นร้อยล้าน กับของเดิมที่ลงทุนไปแล้วเกือบ 100 ล้านบาท ถ้าคิดค่าเสื่อมราคาด้วยก็แปลว่าส่วนที่ต้องเสียไปรวมกับที่ต้องลงทุนใหม่ก็ไม่ต่ำว่า 200 ล้านบาท กับสัญญาเช่าที่เหลืออี